سينما فردا

فیلم سینمایی شب یلدا

longshot — Sat, 23 May 2009 17:58:18 GMT

این پست را تقدیم می کنم به دوست بسیار عزیزم مهدی

شناسنامه فیلم:

عنوان فیلم: شب یلدا

فیلمنامه، کارگردانی و تدوین: کیومرث پوراحمد

مشاوران فیلمنامه:کامبوزیا پرتوی، احمدرضا درویش، رخشان بنی اعتماد و حسین جعفریان

تهیه کننده: مؤسسه فرهنگ تماشا

مدیر فیلمبرداری: حسین جعفریان

صدابردار: بهمن اردلان

صداگذاری: مسعود بهنام

طراح چهره پردازی: مهری شیرازی

طراح صحنه و لباس: مهرانه ربی

موسیقی متن: حمیدرضا یراقچیان

عکاس: امیر عابدی

موضوع فیلم: خانوادگی، عاشقانه، ملودرام

مدت فیلم: 88 دقیقه

سال تولید: 1379

سال نمایش: 1380 ( شب یلدای 1380 )

بازیگران:

محمدرضا فروتن --------- حامد احمدزاده

الهام چرخنده ------------ مهناز افشار

هیلدا هاشم پور --------- پریا فردوسی

پروین دخت یزدانیان ----- عزیز

مریم پوراحمد ------------ نازی

جوایز فیلم:

بهترین جلوه های ویژه سال (میرنظام الدین مدنی) دوره 16 منتخب نویسندگان و منتقدان در سال 1380

بهترین بازیگر نقش اول مرد سال (محمدرضا فروتن) دوره 16 منتخب نویسندگان و منتقدان در سال 1380

برنده تندیس زرین بهترین بازیگر نقش اول مرد (محمدرضا فروتن) دوره 5 جشن خانه سینما در سال 1380

شخصیت های اصلی فیلم:

حامد احمدزاده:

حدود چهل ساله. مهندس پرواز پاکسازی شده و معلق. فرصتی غیر منتظره و ناخواسته پیدا می کند تا گذشته، حاصل زندگی عاطفی و خانوادگی اش را مرور کند، مروری که یک سال، در زندانی خود خواسته به درازا می کشد، اما از پس آن، بعد از سپری کردن دوره هایی تلخ، امسردگی، خشم، بحران ارزش ها و هویت، سرانجام به پذیرش واقعیت و شکست می رسد و ۀغاز حیاتی تازه و شاید عشقی تازه

مهناز افشار:

حدود سی ساله. همسر حامد احمدزاده. به تحقق بخشیدن آرزویی می رود که سالها در نظر داشته، تمایلی که به پاشیدگی یک زندگی و بحران روحی شوهرش منجر می شود. برای تحقق این رؤیا حتی به خواری تن می دهد تا دیگر در دروغ و سازش زندگی نکند.

پریا فردوسی:

زنی حدود سی و پنج ساله که از شوهرش جدا شده است. ابتدا تنها یک صدا و حظور غایب اما پرشور و پر از آگاهی است، مثل یک وجدان بیدار. اما وقتی ظاهر می شود، با واقع پذیری و درک، زندگی دوباره را برای خود و حامد پدید می آورد؛ شاید.

داستان فیلم:

حامد احمدزاده، همسرش مهناز افشار و دخترشان نازی در آپارتمان دایی احمد زندگی می کنند. مهناز و نازی قصد دارند برای ادامه زندگی به آلمان مهاجرت کنند. حامد نیز با این سفر موافقت کرده اما درست پس از بلند شدن هواپیما از زمین و در راه بازگشت به خانه است که خنده های او هنگام رفتن زن و دخترش به گریه تبدیل می شود. تنهایی یک ساله او یا بهتر بگوییم زندانی که برای خودش ساخته باعث می شود تا وقت کافی داشته باشد تا به گذشته خود سرک بکشد و به دنبال این باشد که چرا مهناز رفت. البته ناگفته نماند که مهناز دلیل رفتن خود را آینده نازی بیان کرده ولی در عمل چیز دیگری خودنمایی می کند. اینکه مهناز از ایران نرفته که از خانه حامد رفته. حامد برای پست کردن کاست های نازی به سراغ یکی از دوستان قدیمی می رود و با پریا فردوسی آشنا می شود و تا حدودی با او احساس راحتی می کند و حتی بعضی از حرف های دلش را با او در جریان می گذارد. با گذشت زمان حامد خبرهای بدی از مهناز می شنود و این روند ادامه دارد تا جایی که می فهمد زنش هیچ وقت او را دوست نداشته و این سالها را بدون عشق با او زندگی کرده و ........... .

پبیش از این در مورد داستان فیلم چیزی نمی نویسم تا زیبایی دیدن فیلم را از دست ندهید.

نکات فنی فیلم:

شب یلدا واقعاً زیباست. این را به طور قطع پس از دیدن آن خواهید گفت. فیلمی که داستان یک مرد تنها است و یک تلفن. تلفنی که هر بار افرادی که در آن سویش هستند فرق می کنند و زندگی مرد را تحت تأثیر قرار می دهند. واقعاً می توان گفت شب یلدا از آن فیلم های تک بازیگر است. تک بازیگری که بسیار عالی از پس ایفای نقشش بر آمده است. محمدرضا فروتن این نقش را عالی بازی کرده است. حس گرفتن های او در این فیلم بی نظیر است. صحنه گریه او هنگام ضبط ترانه برای نازی و اشک ریختنش، صحنه دیدن فیلم ویدئوی خواندن مهناز و صحنه رقص او از بهترین اجراهای اوست هر چند که کلاً فروتن در این فیلم عالی بازی می کند. البته بازی سایر بازیگران نیز خوب از آب در آمده است. موسیقی فیلم از نقاط قوت آن است. وجود موسیقی برای فیلمی که بیش از 90 در صد آن در یک خانه رخ می دهد لازم است تا تماشاگر خسته نشود. موسیقی سنتی مناسب این فیلم بود تا سوز بیشتری را به بیننده منتقل کند. فیلمبرداری در خانه ای که ارتفاع ثابت ندارد واقعاً سخت است که حسین جعفریان به بهترین نحو آن را اجرا کرده است. در نورپردازی فیلم و نیز طراحی صحنه سعی شده تا بیشتر از رنگ های سرد استفاده شود تا سردی فیلم بیشتر حس شود و اوضاع نامناسب روحی و روانی حامد بیشتر خودنمایی کند. گریم محمدرضا فروتن آن قدر غیر محسوس است که بیننده از ابتدا تا انتهای فیلم متوجه آن نمی شود اما اگر پس از اتمام فیلم دوباره آن را تماشا کند متوجه تفاوت چهره فروتن از ابتدای فیلم تا انتهای آن می شود که البته این از ویژگی های یک گریم خوب است که گریم بازیگر دیده نشود.

یکی دیگر از نقات قوت فیلم، استفاده از فیلم ویدئویی است. اگر فیلم ویدئو نبود کارگردان مجبور بود برای نشان دادن اوضاع خوب زندگی حامد در گذشته و کلاً یادآوری آنها به ابزاری مانند فلش بک متوسل شود که این فلش بک ها بیننده را قدری از فضای کنونی دور می کرد. ولی وجود فیلم ویدئویی باعث شد که خاطرات حامد یا بهتر بگویم زندگی گذشته حامد در حال بررسی شود و مزیت آن، توان مقایسه شرایط حال و گذشته حامد در آن واحد است. همچنین وجود این فیلم ها نشان از وجود صمیمیتی خاص بین اعضای خانواده است که دیدن این دو با هم بیننده را بیشتر متأثر می کند.

چند جمله زیبا از فیلم:

هیچ چیز یک روزه یا یک شبه اتفاق نمی افته. نه عشق، نه نفرت. هر چیزی قبلش مهمه و قبل ترش و خیلی قبل ترش. ( پریا به حامد )

زخم های آدم سرمایه س. سرمایه تو با این و اون تقسیم نکن. داد نکش. هورا نکش. صبور، آروم و بی سروصدا همه چیز رو تحمل کن. ( پریا به حامد )

نکاتی درباره فیلم

شب یلدا حدیث نفس پوراحمد و داستان زندگی شخصی او است.

منظور از شب یلدا شبی است که با رفتن مهناز و نازی شروع می شود و با کنار رفتن پرده های خانه حامد توسط پریا تمام می شود.

محمدرضا فروتن، الهام چرخنده و مریم پوراحمد برای آواز خواندن در این فیلم، نزد پری ملکی از سرشناسان آموزش آواز، تعلیم دیده اند.

برای نقش حامد از ابتدا خسرو شکیبایی مد نظر بوده که منتفی می شود. پس از او رضا کیانیان کاندیدای ایفای این نقش بوده که او نیز موفق به بازی در این فیلم نمی شود و سرانجام محمدرضا فروتن این نقش را بازی کرده است. شایان ذکر است که فروتن قبلاً در یک قسمت از مجموعه سرنخ با پوراحمد همکاری داشته است.

هیلدا هاشم پور برای اولین بار در این فیلم جلوی دوربین آمده است. همچنین شب یلدا اولین فیلم سینمایی الهام چرخنده می باشد.

در این فیلم، مهرانه ربی ( همسر کیومرث پوراحمد )، پروین دخت یزدانیان ( مادر او ) و مریم پوراحمد ( دخترش ) حضور دارند.

این فیلم آخرین بازی پروین دخت یزدانیان در وقت سلامت است. ( بی بی قصه های مجید ....... )

در این فیلم لحجه های زیادی به کار رفته اند: زن همسایه طبقه پایین لهجه سمنانی دارد. گارسن پیتزا فروشی یزدی است. زن و شوهری که دوستان حامد در آلمان هستند لحجه گیلکی دارند. مادر پریا با لحجه کردی حرف می زند و خواهر حامد مثل مادرش اصفهانی صحبت می کند.

تعداد زیادی از لوازم خانه حامد را مهرانه ربی از خانه خودشان آورده است. به عنوان مثال پیراهن ،پالتو و شال گردن حامد احمدزاده در پوستر فیلم و همچنین سیگار دست پیچی که می کشد همگی متعلق به پوراحمد است.

شب یلدا شاید تنها فیلم پس از انقلاب باشد که یک زن در آن آواز می خواند، آن هم یک آهنگ قبل از انقلابی که این نشان از آزادی عمل کارگردانان در آن زمان می دهد.

حامد یک مهندس پرواز پاکسازی شده است. برادران حراست پرواز، برای اثبات خودشان، یک نمایش هواپیما ربایی جور کرده اند، حامد فضولی کرده است و نمایش را لو داده است. البته این نکته به خاطر اینکه زیادی سیاسی بوده از فیلم حذف شده است.

پوراحمد در مصاحبه ای گفته بود که پس از رفتن همسرش پرده های اتاقش را برای مدت زیادی بسته بوده و خودش را حبس کرده بوده و حتی برای مدتی زنگ خانه را نیز قطع کرده بوده است.

به هر حال شب یلدا یکی از خوش ساخت ترین فیلم هایی است که تا حالا دیده ام و دیدن آن را به شما نیز پیشنهاد می کنم.

ترانه هایی که در این فیلم به کار برده شدند:

ترانه " دل دیوانه " با صدای ویگن: دانلود

ترانه " دیگه عاشق شدن فایده نداره " با صدای کوروس سرهنگ زاده: دانلود

ترانه " من دیگه بچه نمی شم " با صدای نادر گلچین: دانلود

عکس های فیلم که از سایت سوره سینما گرفته شده اند:

در نگارش این مطلب از کتاب " فیلمنامه شب یلدا " از انتشارات " توفیق آفرین " استفاده شده است.

فیلم سینمایی 21 گرم

longshot — Mon, 04 Aug 2008 12:48:18 GMT

شناسنامه فیلم

نام فیلم: 21 گرم --- 21 Grams

نویسنده: گویلرمو آریاگا --- Guillermo Arriaga

کارگردان: الخاندرو گنزالز ایناریتو --- Alejandro González Iñárritu

تهیه کننده: الخاندرو گنزالز ایناریتو / رابرت سالرنو --- / Robert Salerno Alejandro González Iñárritu

بازیگران: شان پن ( پائل ریور ) --- Sean Penn

نائومی واتس ( کریستینا پک ) --- Naomi Watts

بنسیو دل تورو ( جک جردن ) ---Benicio Del Toro

دنی هاستون ( مایکل ) --- Danny Huston

شارلوت گینسبورگ ( مری ریور ) --- Charlotte Gainsbourg

ملیسا لئو ( ماریان جردن ) --- Melissa Leo

ادی مارسن ( کشیش جان ) --- Eddie Marsan

ژانر: درام / جنایی / هیجانی

محصول: ایالات متحده آمریکا 2003

جوایز کسب شده:

FFCC Award (2004) ( نائومی واتس ... بهترین بازیگر زن )

FFCC Award (2004) ( شان پن ... بهترین بازیگر مرد )

Sierra Award (2004) ( شان پن ... بهترین بازیگر مرد )

LAFCA Award (2004) ( نائومی واتس ... بهترین بازیگر زن )

Golden Satellite Award (2004) ( شان پن ... بهترین بازیگر مرد )

OFCS Award (2004) ( نائومی واتس... بهترین بازیگر زن )

PFCS Award (2004) ( نائومی واتس ... بهترین بازیگر زن )

NBR Award (2003) ( شان پن ... بهترین بازیگر مرد )

SDFCS Award (2003) ( نائومی واتس ... بهترین بازیگر زن )

SEFCA Award (2003) ( نائومی واتس ... بهترین بازیگر زن )

WAFCA Award (2003) ( نائومی واتس ... بهترین بازیگر زن )

WAFCA Award (2003) ( بنیسیو دل تورو ... بهترین بازیگر مکمل مرد )

Venice Film Festival (2003) ( بنیسیو دل تورو ... بهترین بازیگر مرد )

Venice Film Festival (2003) ( نائومی واتس ... بهترین بازیگر زن )

عوامل فیلم

الخاندرو گنزالز ایناریتو:

الختندرو گنزالز ایناریتو ملقب به ال نگرو متولد 15 آگوست 1963 در مکزیکوسیتی پایتخت مکزیک می باشد. در سال 1984 کار خود را به عنوان DJ در رادیو مکزیک شروع کرد و به طور همزمان به تحصیل فیلم سازی و تئاتر مشغول شد. در سال 1990 یکی از جوان ترین تهیه کنندگان تلویزیون مکزیک شناخته شد. پس از ترک تلویزیون شرکت شخصی خودش با نام زتا فیلم را تأسیس کرد و به ساخت آگهی های بازرگانی برای تلویزیون پرداخت که در واقع تمرینی برای فیلم آتی خودش بود.

اولین فیلمش را در سال 1995 ساخت. پس از مدتی با گویلرمو آریاگا آشنا شد که نتیجه آن ساخت فیلم "Amores Perros" بود که به عنوان بهترین فیلم فستیوال کن 2000 انتخاب شد و همچنین کاندیدای بهترین فیلم خارجی اسکار نیز شد. ایناریتو فقط 8 فیلم ساخته که بابل و آمورس پروس ( عشق سگی ) بهترین فیلمهای وی هستند و به خاطر هر دو جوایز زیادی را کسب کرده است. وی از اولین فیلمسازان مکزیکی است که کاندیدای اسکار شده است. همچنین وی در جشنواره فیلم ونیز 2007 عضو هیأت داوران بوده است. او ازدواج کرده و دو فرزند دارد.

مهمترین جوایز ایناریتو عبارتند از:

(2007) Fotogramas de Plata (بهترین فیلم خارجی ... Babel)
2006)) Cannes Film Festival (بهترین کارگردان ...Babel )
(2002) BAFTA Film Award (بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان ... Amores perros)
(2002) ALFS Award (بهترین کارگردان سال ... Amores perros )
(2000) Chicago International Film Festival (بهترین فیلم ... Amores perros )

شان پن:

شان جاستین پن متولد 17 آگوست 1960 در سانتا مارینا (ایالات متحده) می باشد. پدرش لئو پن کارگردان سینما است. اولین فیلمش را در سال 1974 بازی کرد و تا کنون بیش از 40 فیلم بازی کرده و بهترین بازی خود را در فیلم " رودخانه مرموز " به نمایش گذاشت که به خاطر آن اسکار بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد. از دیگر فیلم های وی می توان : من سام هستم، 21 گرم، مترجم، دوستان و ما فرشته نیستیم ( در کنار رابرت دنیرو ) را نام برد.

وی اخیراً به کارگردانی هم روی آورده که آخرین فیلمش با نام " Into The Wild " که نویسندگی و تهیه کنندگی فیلم نیز به عهده خودش بوده جوایز زیادی را کسب کرده است. شایان ذکر است که فیلم مترجم با بازی وی تنها فیلمی است که در سالن اجلاس سازمان ملل متحد فیلمبرداری شده است و فیلمبردار آن فیلم نیز یک فرد ایرانی بوده است. مدونا خواننده معروف مدتی همسر وی بود که پس از چندی از هم جدا شدند.

مهمترین جوایز شان پن عبارتند از:

(2007) Gotham Awards (بهترین فیلم ... Into the Wild)
(2004) Academy Award ( Oscar ) / Golden Globe/ Critics Choice Award (بهترین بازیگر مرد ... Mystic River)
(2004) FFCC Award (بهترین بازیگر مرد ...21 Grams )
(1997) Cannes Film Festival (بهترین بازیگر مرد ...She's So Lovely )
(1996) Silver Berlin Bear (بهترین بازیگر مرد ...Dead Man Walking )

نائومی واتس:

نائومی الن واتس متولد 28 سپتامبر 1968 در شهر کنت (انگلستان) می باشد. پدرش پتر واتس که به عنوان مهندس صدا با گروه پینک فلوید کار می کرد زمانی که نائومی 7 سال بیش نداشت فوت کرد. زمانی که 14 سال داشت به همراه مادر و برادرش به استرالیا آمدند. در یک آگهی بازرگانی با نیکول کیدمن همبازی شد و از آن پس این دو صمیمی ترین دوستان هم شدند. اولین فیلمش را در سال 1986 بازی کرد و تاکنون بیش از 40 فیلم بازی کرده است. بهترین بازی اش را در " 21 گرم " انجام داده است. از دیگر فیلم های وی می توان: کینگ کنگ، حلقه 1 و 2، ماندن و دکتر مولهلند را نام برد. گفتنی است که وی بازی در فیلم 21 گرم را بدون خواندن فیلمنامه آن پذیرفت.

مهمترین جوایز نائومی واتس عبارتند از:

(2006) Saturn Award (بهترین بازیگر زن ...King Kong )
(2003) Saturn Award (بهترین بازیگر زن ...The Ring )
(2004) FFCC Award (بهترین بازیگر زن ...21 Grams )
(2003) Venice Film Festival (بهترین بازیگر زن ...21 Grams )

بنیسیو دل تورو:

بنیسیو رافائل دل تورو سانچز ملقب به بنو متولد 19 فوریه 1967 در پورتوریکو می باشد. پدر و مادرش گوستاوو و فاستا سانچز دل تو رو هر دو وکیل بودند. در جوانی مادرش را از دست داد و پس از آن به همراه خانواده به مزرعه ای در پنسیلوانیا مهاجرت کرد. ابتدا به تحصیل در دانشگاه سن دیگو مشغول شد و پس از مدتی به کلاسهای آموزش بازیگری در نیویورک روی آورد. اولین فیلمش را در سال 1987 بازی کرد و تا کنون بیش از 30 فیلم بازی کرده است. بهترین بازی وی را می توان در فیلم " آرژانتین " دید که نقش ارنستو چگوارا را به زیبایی ایفا کرده است. این فیلم جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد را از جشنواره کن 2008 برای وی به ارمغان آورد. شایان ذکر است که در کن 2008 جایزه دل تورو را شان پن رئیس هیأت داوران جشنواره و همبازی وی در فیلم 21 گرم به او تقدیم کرد. از دیگر فیلم های وی می توان: ترافیک، شهر گناه ( Sin City ) و دونده هندی را نام برد.

مهمترین جوایز دل تورو عبارتند از:

Cannes Film Festival (2008) (بهترین بازیگر مرد ...The Argentine )
(2001) Academy Award ( Oscar ) / Golden Globe / BAFTA Film Award / Silver Berlin Bear (بهترین بازیگر مکمل مرد ...Traffic )
(2003) Venice Film Festival (بهترین بازیگر مرد ...21 Grams )

مختصری از فیلم

21 گرم روایت زندگی 3 خانواده است و اتفاقاتی که برای آنها می افتد. پائل و همسرش مری یکی از این خانواده ها هستند. مری بچه دار نمی شود ولی قرار است که تحت عمل جراحی قرار گرفته و با روش تلقیح مصنوعی باردار شود. پائل که استاد دانشگاه است و ریاضیات تدریس می کند بیماری قلبی دارد و حداکثر تا یک ماه دیگر زنده نمی ماند.جک و همسرش ماریان و دو فرزندشان خانواده دیگر این فیلم هستند. جک فردی بی دین بوده ولی پس از اتفاقاتی به مسیح ایمان می آورد. آنها در خانه کنار کلیسای کوچکی زندگی می کنند. کریستینا (خواهر بزرگتر کلودیا) و شوهرش مایکل و دو دخترشان نیز خانواده دیگر این فیلم هستند.

و اما داستان فیلم:

جک به خاطر اعتقادی که به مسیح دارد بدنش را خالکوبی کرده و این باعث اخراجش از کار می شود. اخراج او از کار مشکلاتی را پیش روی او قرار می دهد. در شب تولدش و در بازگشت به خانه با مایکل و دو دخترش تصادف می کند که دو دختر می میرند. مایکل دچار مرگ مغزی می شود و با موافقت کریستینا قلب او به پائل پیوند داده می شود. جک پس از این حادثه خودش را به پلیس معرفی می کند و به حبس محکوم می شود. ماریان با فروش ماشین وکیلی برای او استخدام می کند و او پس از مدتی از زندان آزاد می شود. پائل پس از تلاش زیاد و به کمک یکی از دوستانش اطلاعاتی در مورد اهدا کننده قلب و خانواده وی به دست می آورد. وجود قلب مایکل در سینه پائل باعث علاقه مندی او به کریستینا می شود و او که حالا قلبی سالم دارد دیگر به همسرش علاقه ندارد و سعی در ایجاد رابطه با کریستینا دارد. در مراجعه به پزشک برای اطمینان از مؤثر بودن عمل می فهمد که مری قبلاً که از هم جدا شده بودند سقط جنین کرده و این موضوع او را به شدت آزرده می کند تا حدی که رابطه اش را با مری قطع کرده و به خانه کریس می رود. در مدتی که جک در زندان به سر می برده از مسیح رویگردان می شود. در صحبتی که با کشیش دارد می گوید که خدا به او خیانت کرده ( به خاطر فرار از صحنه تصادف ) و او اراده و امید به زندگی اش را از دست می دهد و حتی اقدام به خودکشی می کند که البته موفق نمی شود. پس از رهایی از زندان خانواده اش را ترک کرده و در یک متل در اطراف شهر زندگی می کند. پس از گذشت مدت زمانی از آشنایی پائل با کریستینا، کریس از او می خواهد تا در کشتن جک کمکش کند ولی پائل بدون اطلاع به کریس به تنهایی نزد جک می رود اما او را نمی کشد و از او می خواهد که شهر را ترک کند. جک شبانه به خانه کریس و پائل می رود و آن 3 با هم درگیر می شوند و پائل به اسلحه به خودش شلیک می کند و سرانجام در بیمارستان می میرد. جک خودش را قاتل پائل معرفی می کند ولی پلیس او را به خاطر نبود مدارک کافی آزاد می کند و این بار جک به آغوش خانواده باز می گردد. کریس نیز می فهمد که باردار است و خود را برای فرزند جدیدش آماده می کند.

نکات فنی فیلم

21 گرم فیلمی است که باید دید. آن هم چند بار تا به نهایت لذت از آن رسید. با تدوینی عالی که مدام بیننده را به این طرف و آن طرف می کشاند. بازی های بازیگران در حد خوب و قابل قبول است به خصوص بازی نائومی واتس. ژانر فیلم درام / جنایی / هیجانی است ولی میزان جنایی و به ویژه هیجانی بودن آن کم است. بیننده هیچ گاه در حین تماشای فیلم هیجان زده نمی شود و فیلم در فضای آرامی به سر می برد. از این رو بازیگران زیاد مجال خودنمایی ندارند. بازی شان پن بسیار آرام است و او حتی در فیلم آن چنان عصبانی هم نمی شود. تنها جایی که پن کمی فعال عمل می کند سکانس تهدید دل تورو است که اتفاقاً این سکانس را عالی بازی می کند. دل تورو کمی مجال بیشتری دارد ولی بازی او نیز بسیار آرام و به دور از اکتهای بزرگ است. یکی از بهترین بازیهای دل تورو در این فیلم سکانسی است که می خواهد خالکوبی دستش را از بین ببرد که واقعاً عالی از آب در آمده و استادانه این سکانس را بازی کرده و به همراه فیلمبرداری زیبا که مدام در حال جنب و جوش است یکی از بهترینهای این فیلم است. اما در بازی واتس این عکس العملهای هیجانی و عصبانی شدن دیده می شود. او زخم دیده ترین بازیگر این فیلم است و همین مزیت به او امکان می دهد تا با دستی بازتر بازی کند. به عنوان مثال در دو صحنه ای که او با عصبانیت با پن حرف می زند که به نظر من جایی که پن قضیه را به او می گوید و او بسیار عصبانی می شود بهترین سکانس این فیلم است. یا سکانسی که خبر مردن فرزندانش را به او می گویند. تمام این شرایط باعث شده که واتس یکی از بهترین بازی هایش را در این فیلم به نمایش بگذارد و بهترین بازیگر این فیلم باشد.

به جز بازیگری می توان به کارگردانی خوب ایناریتو اشاره کرد که حرفه ای بودن کاگردان در این فیلم مشهود است. بعضی از سکانسها واقعاً استادانه گرفته شده اند.

فیلم موسیقی چندانی ندارد و معمولاً موسیقی زمانی استفاده شده که هیچ دیالوگی وجود ندارد و این خلاً با موسیقی فیلم پر شده است. البته موسیقی فیلم زیاد شلوغ نیست و تقریباً از یک نوع صدا و موزیک استفاده شده است ولی با توجه به شرایط فیلم که در فضایی آرام به سر می برد نمی شد جز این عمل کرد. ولی همین موسیقی کم صدا و آرام بسیار به آن سکانسهایی که لازم بوده کمک کرده و اجازه خروج از فضای فیلم را نمی دهد.

و در آخر باید به فیلمنامه اشاره کرد. این فیلم دومین فیلمی است که ایناریتو با آریاگا کار کرده که هر دو از لحاظ زمان وقوع حوادث شبیه هم اند و هیچ ترتیب زمانی در آن دیده نمی شود. این نوع زمان بندی را هم می توان ضعف و هم تقطه قوت فیلم در نظر گرفت. ضعف است چون معمولاً این طور فیلمها باید خیلی قوی باشند تا تماشاگر را با خود همراه کنند چون بیننده گیج می شود و نقطه قوت است چون تا آخر فیلم نمی توان چیزی را پیش بینی کرد و لذت زیادی به تماشاگر منتقل می شود.

درباره فیلم

شخصی به نام دکتر دانکن مک داگل در 1990 تصمیم گرفت که وزنی را که انسانها هنگامی که روحشان از بدن جدا می شود، از دست می دهند را اندازه گیری کند. او می گفت که روح انسان جسم قابل لمس است پس قابل اندازه گیری نیز می باشد. او در نهایت به این نتیجه رسید که انسان هنگام مرگ 21 گرم از وزن خودش را از دست می دهد پس می توان آن را وزن روح آدمی قلمداد کرد.

آنها می گویند 21 گرم وزنی است که وقتی ما می میریم از دست می دهیم. وزن یک سکه 5 سنتی، یک مرغ مگس خوار، یک تکه شکلات و وزن روح آدمی.

این فیلم زندگی روحی و روانی و واکنش های جسمی و احساسی 3 نفر در طول چند ماه نشان می دهد. یک تصادف ناگهانی زندگی آنها را دگرگون می کند و آنها و سرنوشتشان را تغییر می دهد. نحوه روایت داستان فیلم میان گذشته دور، گذشته نزدیک و حال در حال تغییر است. گاهی از حال می گوید در حالی که سکانس قبل و بعد آن در گذشته به سر می برده است و از این رو باید گفت که اصلاً از نظر زمانی مرتب نیست و دائماً به جلو و عقب می رود و زندگی کاراکترهای فیلم را قبل و بعد از تصادف نشان می دهد که حتی باعث گیج شدن تماشاگر نیز می شود.. می توان گفت که نقطه عطف فیلم نیز همان تصادف است.ابته این نوع روایت فیلم که به آن روایت غیر خطی می گویند بسیار مورد علاقه ایناریتو است به گونه ای که آمورس پروس و بابل را نیز همین طور ساخته است.

21 گرم داستان امید و ناامیدی است و این تفاوت به زیبایی هر چه تمام تر در نوع رفتار بازیگران فیلم به چشم می خورد. به عنوان مثال: کریستینا قبلاً مواد مخدر مصرف می کرده و از نوشیدنی های الکلی استفاده می کرده ولی به خاطر خانواده اش آنها را ترک کرده و در ابتدای فیلم نیز از این کار خودش راضی است و خوشحال است که در کنار شوهر و دو دخترش زندگی می کند ولی پس از کشته شدن شوهر و دو دخترش به خاطر کمبودی که حس می کند فقط و فقط مواد مصرف می کند و الکل می نوشد. حتی به پدرش می گوید که زندگی دیگر برایش بی معنی است و دوباره پس از اطلاع از بارداری خود این امید به زندگی در او پیدا می شود. و یا در مورد جک که او نیز مشروبات الکلی مصرف می کرده ولی بهخاطر کمک مسیح از مشروب دست می کشد و یک فرد مذهبی و خانواده دوست می شود ولی پس از تصادف از مسیح رویگردان شده و دوباره به مشروبات الکلی روی آورده و حتی خالکوبی صلیب روی دستش را نیز خراب می کند که این به خاطر احساس گناه است ولی پس از اینکه با کریس روبرو شده و می فهمد که او را بخشیده دوباره به زندگی باز می گردد. همچنین رفتار ماریان و مری برای حفظ زندگی شان هم در نوبه خود بسیار جالب است. مری که دیگر از پائل قطع امید کرده تمام تلاشش را می کند تا بچه ای از او داشته باشد و در این راه از هیچ تلاشی دریغ نمی کند و نیز ماریان سعی دارد جک را از رفتن پیش پلیس منصرف کند و با تمام وجودش ماشین جک را که به خون آغشته است پاک می کند تا زندگی اش را حفظ کند.

در پایان فیلم این جملات زیبا را با صدای پائل می شنویم که در سکوتی زیبا بسیار خوب از آب در آمده است: ما چند بار به دنیا می آییم؟ چند بار از دنیا می ریم؟ می گن درست در لحظه مرگ 21 گرم از وزن هر کسی که داره می میره کم می شه. 21 گرم چقدر ظرفیت داره؟ چقدر از ما کم می شه؟ چی می شه اگه ما 21 گرم از دست بدیم؟ با رفتن اون چی می شه؟ چقدر ارزش داره؟ 21 گرم ..... وزن یه سکه 5 سنتی. وزن یه مرغ مگس خوار. یه تیکه شکلات. 21 گرم چقدر وزن داره؟

موسیقی پایانی فیلم ۲۱ گرم: دانلود

عکس هایی از فیلم که از سایت رسمی فیلم گرفته شده است:

خسرو شکیبایی رفت .......

longshot — Fri, 18 Jul 2008 23:01:18 GMT

خسرو شکیبایی بازیگر تئاتر و سینما دار فانی را وداع گفت.

حدود ساعت 12 ظهر بود که این خبر را در زیرنویس شبکه خبر دیدم. خبری که چندین کلمه بیش نبود ولی دنیا را روی سرم خراب کرد. یک لحظه آب توی گلویم خشک شد. نمی دانستم چه کار کنم. باور کردنی نبود. مگر می شود ؟ مگر می شود باور کرد که آقای هامون سینمای ایران، عمو خسرو عزیزمان دیگر در بین ما نباشد. او که سالها با خانه سبزش زندگی کردیم و با عشق روزی روزگاری اش را تماشا. زین پس چه کنیم. مگر فیلم هایش که همان دردانه هایش بودند را می شود بی او نظاره کرد. مگر می شود لبخندهایش که هیچ گاه از لبهایش دور نمی شد را فراموش کرد. سخت است، به خدا سخت است که ببینیم ما هستیم ولی او نیست. او که یکی از ستاره های آسمانمان بود و حال باید به خودمان بقبولانیم که خاموش شده و دیگر نوری ندارد. به همین سادگی خسرو شکیبایی نازنین از بین ما رفت. او که با خط قرمز به دلهای ما آمد و حیران از دل های ما رفت.

خدایا به چشمهایمان اجازه ده تا برایش بگریند، به اشکهایمان تا برایش ببارند، به قلبهایمان تا برایش بسوزند و به خودمان صبر ده تا داغش را تحمل کنیم.

خدایا به خاطر لحظات شاد و عزیزی که برای ما آفرید او را غریق رحمت خودت کن و به خاطر عشقی که در وجودش بود و آن را به همه ارزانی می داشت او را در بهشت خود جای ده.

یکی از آخرین حرفهایش: خوشحالم که دلم هنوز دل دل کردن یادش نرفته. الهی شکر

آه عمو خسرو، عزیز دلمان، بدرود.

کوارتت میلیاردی سینمای ایران

longshot — Fri, 04 Jul 2008 16:59:18 GMT

آتش بس ، اخراجی ها ، توفیق اجباری ، دایره زنگی

با اتمام اکران فیلم دایره زنگی و فروش بالای یک میلیارد آن، تعداد فیلمهای سینمای ایران که به فروش یک میلیارد رسیده اند به عدد 4 رسید. در زیر به این نکته می پردازیم که این 4 فیلم چه ویژگی هایی داشته اند که در گیشه موفق بوده اند.

1) در نگاه اول می بینیم که در هر 4 فیلم عنصر طنز نقش پررنگی دارد و در ساختار هر کدام به نوعی از این عنصر استفاده شده است. البته بعضی زیاد و بعضی کم. از نظر ساختاری می توان وجود طنز در هر کدام را به این ترتیب بیان کرد: اخراجی ها ، توفیق اجباری ، دایره زنگی ، آتش بس.

اخراجی ها:

اخراجی ها فیلمی سراسر طنز است به طوری که می توان دلیل اصلی فروش بالای آن را طنز زیاد آن دانست و نه موضوع جالب آن و نه عوامل فیلم. درست است که موضوع فیلم جالب است و واقعاً نو و بدیع که به گونه ای جدید و کاملاً متفاوت به مسأله جنگ تحمیلی و نحوه ورود کاراکترهای فیلم به جبهه پرداخته ولی دلیل اصلی فروش بالای آن را باید طنز موجود در فیلم دانست و نه موضوع آن.

قسمت اعظم دیالوگ های فیلم را صحبت های طنز آمیز تشکیل می دهند که بخشی از آن را می شود در همین جک های اس ام اسی یافت. می توان گفت که این میزان طنز برای یک فیلم زیاد است و در استفاده از این مقوله افراط شده است به طوری که به عنوان مثال در مورد نقش اکبر عبدی و امین حیایی و ارژنگ امیرفضلی فقط از دیالوگ ها و رفتارهای طنز استفاده شده و آنها در طول فیلم تقریباً هیچ چیز جدی ندارند که این نمی تواند چندان مطلوب باشد. البته فیلم سکانس های زیبایی از نظر بازیگری و کارگردانی دارد مانند سکانس ورود تانک به بیمارستان، سکانسی که از بالا تنبیه سربازان دیده می شود و سکانس پریدن رزمنده روی نارنجک. ولی در کل باید پذیرفت که طنز موجود در فیلم و فیلمنامه مهمترین ویژگی فیلم در جذب تماشاگر بوده و نه ارزش هنری فیلم و بار معنایی آن.

توفیق اجباری:

در مورد توفیق اجباری می توان گفت که این مقدار کم شده ولی باز هم نقش اساسی دارد. در این فیلم هم بازیگرانی مثل رضا عطاران و احمد پورمخبر تقریباً سراسر طنز هستند. احمد پورمخبر نقش زیادی در فیلم ندارد و طنز فیلم را رضا عطاران به دوش می کشد و این سبب شده که نویسنده طنزش را تا حدودی منحصر به او کند و همین مسأله کمک شایانی کرده تا افراط در استفاده از طنز انجام نگیرد. همچنین استفاده از موضوعاتی که متعلق به حال هستند مثل کارت سوخت، لهجه افغانی ، تیترهای روزنامه ها و چند مورد دیگر به بهتر شدن فیلم کمک کرده ولی نویسنده می توانست از این عناصر بهتر بهره گیرد. در یک نگاه اجمالی فیلمنامه توفیق اجباری را نمی توان فیلمنامه خوبی دانست. در چند مورد اتفاقاتی می افتد که هیچ پیش زمینه ای برای وقوع آن وجود ندارد و بدون مقدمه آن اتفاق رخ می دهد و یا حادث شدن آن خیلی بعید به نظر می رسد مانند حظور لیدا در سفارتخانه بدون هیچ دلیلی، مواجه شدن رضا با دختر چت کننده در خیابان و نحوه صحبت کردن دختر و اینکه او صدای رضا را هنگام چت تشخیص نداده، سیم سیم فارسی را روان صحبت می کند و می گوید که فرهنگ فارسی را یادش نرفته ولی نمی داند که اینجا پسر و دختر مجرد نمی توانن در یک خانه باشند و مسائلی از این قبیل که زیاد هستند. تمامی اینها باعث شده که فیلمنامه توفیق اجباری فیلمنامه ای ضعیف تلقی شود و برای فروش آن به دنبال مسائل دیگری بود.

دایره زنگی:

دایره زنگی فیلمی است که طنز را در خود جای داده ولی نمی توان آن را در دسته فیلمهای طنز جای داد هر چند بازیگران معروف طنز ایران در این فیلم حضور دارند. دایره زنگی فیلمی است که به مسائل اجتماعی می پردازد و فیلمی اجتماعی است که از طنز در وجود خود استفاده کرده. در این فیلم نیز مهران مدیری و محمدرضا شریفی نیا هر از چندی خنده ای بر لب های بیننده می نشانند ولی این خنده در سراسر فیلم دیده نمی شود و مقطعی است و سریع از بین می رود. همچنین باید توجه داشت که همین خنده هم معمولاً با دیالوگ ها و رفتارهای جدی حاصل می شود. در بحث درباره دایره زنگی می توان از فیلمنامه خوب اصغر فرهادی به عنوان یکی از ویژگی های خوب این فیلم یاد کرد که قسمت زیادی از فروش فیلم به خاطر همین فیلمنامه است. فیلمنامه ای که تقریباً هیچ چیز بی دلیلی در آن اتفاق نمی افتد و همه رخدادها با هم در ارتباط هستند و دیگر آن مسکل توفیق اجباری را ندارد. به هر کس به اندازه نیاز توجه شده و کسی از قلم نیفتاده است. امتیاز مهم فیلم غافلگیر کردن تماشاگر است به طوری که عده زیادی به همین دلیل فیلم را دو بار دیدند.

آتش بس:

آتش بس کمترین میزان طنز را در بین این 4 فیلم دارد ولی باز هم در خور توجه. نقش داراب از لحاظ شخصیتی کاملاً طنز است و اکثر دیالوگ های دوست یوسف نیز همین طور. در مورد دو نقش اصلی این طنز وجود دارد ولی کرنگ است و زیاد جلوه نمی کند. گویا بازیگران در ادای این طنز موفق نبوده اند. در کل منظور این است که عنصر خنده زیاد در این فیلم به چشم نمی خورد حتی اگر بازیگران سعی در خنداندن تماشاگر داشته باشند. یکی دیگر از دلایل فروش این فیلم را می توان فمنیست بودن آن دانست که در تمام فیلمهای تهمینه میلانی به خوبی دیده می شود. زن بر مرد پیروز است و این برتری در اغلب قسمتهای فیلم دیده می شود. به عنوان مثال در آتش بس پشیمانی بازیگر مرد دیده می شود ولی پشیمانی بازیگر زن نه و این در حالی است که در سکانس سفر رفتن زن، او با رضایت تمام و خوشحالی جدا می شود ولی بازیگر مرد نمی تواند این دوری و جدایی را تحمل کند و وابستگی مرد به زن و عدم وابستگی زن به مرد را نشان می دهد. این خود باعث شد که عده بیشماری از زنان برای تماشای این برتری به سالن های سینما بروند.

2) از دید دیگر می توان بازیگران فیلمها را دلیل فروش آنها دانست.

اخراجی ها:

اخراجی ها از تعداد زیادی بازیگر نامی سود می برد که هر کدام می توانند به تنهایی یک فیلم را پیش ببرند. اکبر عبدی پس از مدتها در فیلمی ایفای نقش می کند که این مسأله جاذب تماشاگر به سالن سینماست. البته مسائل پیش آمده در جشنواره فجر بیست و پنجم و جنجال سازی مسعود ده نمکی به ویژه در مراسم اختتامیه نیز بسیار به فروش اخراجی ها کمک کرد.

دایره زنگی:

دایره زنگی نیز از چنین مزیتی استفاده کرده و حدود 15 بازیگر سرشناس سینما را در خود جای داده که طبعاً این تعداد بازیگر سرشناس هر تماشاگری را به سوی خود می کشد. بازی مهران مدیری پس از مدتها، بازی باران کوثری و صابر ابر بلافاصله پس از کسب تندیس جشن خانه سینما، شایعه حضور هدیه تهرانی که حتی در جلسه فیلنامه خوانی گروهی هم شرکت داشته و همچنین موضوع فیلم که ماهواره است، از دلایلی بودند که از اوایل فیلمبرداری، این فیلم در صدر اخبار قرار گرفت و مردم برای تماشای آن لحظه شماری می کردند و با اکران آن به سینماها هجوم بردند.

توفیق اجباری و آتش بس:

در مورد توفیق اجباری و آتش بس به راحتی می توان به پدیده محمدرضا گلزار اشاره کرد که شاید دلیل اصلی فروش بالای این دو فیلم قرار گرفتن نام محمدرضا گلزار در لیست بازیگران و تصویر وی روی پوسترهای تبلیغاتی فیلم ( همانند صحنه ای که تصویر گلزار روی بیلبوردهای شهر تهران دیده می شود ) باشد. در چند سال اخیر محمدرضا گلزار و مهناز افشار بارها در کنار هم قرار گرفته اند و هر بار نیز فروش خوبی برای فیلم به همراه داشته اند. محمدرضا گلزار را می توان یکی از سوپراستارهای حال حاضر سینمای ایران نامید. سوپراستار بدان معنا که حضورش در فیلمی می تواند تضمین فروش آن فیلم باشد. اما باید اشاره کرد که قدرت بازیگری او در حد و اندازه های یک بازیگر خوب نیست و همین تضمین فروش و نیز سیمای خوش و محبوبیت زیاد است که باعث شده او همواره نقش اول فیلمهایی باشد که به قصد موفقیت در گیشه ساخته می شوند. مهناز افشار نیز به همین صورت است با این تفاوت که او محبوبیت گلزار را ندارد ولی گذر زمان نشان داده که حضور این دو در یک فیلم به فروش آن کمک شایانی کرده است که یک نمونه آن نیز آتش بس تهمینه میلانی است. توفیق اجباری نیز از حضور محمدرضا گلزار بهره مند است و فیلم نیز در مورد زندگی او ساخته شده است. مهناز افشار دیگر در این فیلم نیست و این بار باران کوثری نقش مقابل گلزار را بازی کرده است. او که در این چند سال اخیر به خاطر بازی های زیبایش به محبوبیت زیادی دست یافته گزینه مناسب تری نسبت به افشار برای فروش بالا بود که همین طور هم شد. البته اکثراً معتقدند که کوثری نباید در این فیلم بازی می کرد چون توفیق اجباری در حد و اندازه های او نبود. شایان ذکر است که در مورد توفیق اجباری نباید از رضا عطاران گذشت. کسی که در این مدت بازی های خوبی در فیلم های طنز ارائه داده است و در این فیلم نیز خیلی خوب بازی می کند.

بازیگران زیر در دو فیلم از این چهار فیلم حضور داشته اند و تنها بازیگران دو میلیاردی سینمای ایران هستند.

محمدرضا گلزار ( آتش بس ، توفیق اجباری )

محمدرضا شریفی نیا ( اخراجی ها ، دایره زنگی )

امین حیایی (اخراجی ها ، دایره زنگی )

باران کوثری (توفیق اجباری ، دایره زنگی )

بهاره رهنما (توفیق اجباری ، دایره زنگی )

نگار فروزنده (اخراجی ها ، دایره زنگی )

نیوشا ضیغمی (اخراجی ها ، توفیق اجباری )

نیلوفر خوش خلق (آتش بس ، دایره زنگی )

مارمولک ، کپی برابر اصل

longshot — Mon, 09 Jun 2008 10:25:18 GMT

چند روز پیش به همراه یکی از دوستانم فیلم « ما فرشته نیستیم / We’re No Angels » رو دیدیم. دو زندانی که از زندان فرار می کنند و یک نفر آنها را با دو کشیش اشتباه می گیرد. به اینجا که رسیدیم گفتم اینجاش شبیه فیلم « مارمولک » خودمان هست. همین طور که فیلم جلو می رفت شباهتهاش با مارمولک بیشتر می شد و در نهایت فهمیدیم مارمولک دقیقاً کپی همین فیلم است ( با توجه به اینکه این فیلم محصول سال 1989 است ) و نویسنده کار خیلی سختی برای نوشتن فیلمنامه نداشته و با چند دستکاری فیلمنامه آماده شده است.

در زیر شباهتها و تفاوتهای این دو فیلم را می آورم:

شباهتها

1. کشیش ها ( روحانی ) از زندان فرار کرده اند.

2. کشیش ( روحانی ) روی یک تابلو جمله ای می خواند ( از یک روحانی جمله ای می شنود ) که همان جمله را همیشه به کار می برد.

3. کشیش ( روحانی ) دعای مخصوص ( نماز ) را بلد نیست و در هنگام خواندن آن از خودش صداهای نامربوط در می آورد.

4. پسری است که مدام سوالات بی مورد می پرسد و اعصاب کشیش ( روحانی ) را خورد می کند.

5. آن پسر همه حرف های کشیش ( روحانی ) را گوش کرده و به آنها عمل می کند.

6. کشیش ( روحانی ) کارهای نامربوط خود را در راستای رسیدن به خدا به بقیه توجیه می کند.

7. زنی بدکاره هست که تحت تأثیر کشیش ( روحانی ) قرار گرفته و توبه می کند.

8. بچه ای کر و لال که شفا پیدا می کند و حرف می زند.

9. رئیس زندان به خاطر پیدا کردن زندانیان فراری به شهر می آید.

10. جایی از کشیش ( روحانی ) دعوت می شود تا سخنرانی کند و او در ابتدا حرفهای نامربوطی می زند و سپس حرفهایی از روی دل که همه او را تشویق می کنند.

11. شخصی مذهبی وجود دارد که کارهای کشیش ( روحانی ) به مذاقش خوش نمی آید.

12. کشیش ( روحانی ) برای فرار ناچار به کمک گرفتن از زن خلافکار می شود.

13. کشیش ( روحانی ) چند بار سعی می کند که فرار کند ولی نمی تواند.

14. نقش کشیشها را رابرت دنیرو و شان پن که از بهترینها هستند و نقش روحانی را پرویز پرستویی که او هم از بهترینها است بازی می کنند.

15. در هر دو فیلم طنزی زیبا وجود دارد.

تفاوتها

1. ما فرشته نیستیم: دو نقش اصلی دارد که هر کدام کارهایی را انجام می دهند و نیز پای شخص سومی هم در کار است.

مارمولک: یک نقش اصلی دارد که تمام اتفاقات برای او می افتد

2. ما فرشته نیستیم: یک نقش زن هست که بدکاره است و توبه می کند و همان زن مورد علاقه کشیش است.

مارمولک: دو نقش زن هست که یکی خلافکار است و توبه می کند و زنی دیگر که مورد علاقه روحانی است و خلافکار نیست.

3. ما فرشته نیستیم: کشیشها اسم خودشان را نمی دانند.

مارمولک: روحانی اسم مسجد مورد نظر را نمی داند.

4. ما فرشته نیستیم: در پایان یک کشیش در کلیسا می ماند و کشیش دیگر با آن زن ازدواج می کند و از آنجا می رود.

مارمولک: در پایان روحانی در مسجد می ماند و با زن ازدواج نمی کند.

درد دل

longshot — Thu, 22 May 2008 10:28:18 GMT

سلام

امروز یکی از بدترین روزهای عمرمه در حالی که می تونست یکی از بهترینها باشه. خودمو آماده کرده بودم که یه پست توپ بذارم ولی حالا 5 تا خط هم نمی تونم بنویسم آخه چلسی تیم محبوبم قهرمان نشد. به همین سادگی که همه دیدن. در یک قدمی جام اونو از دست داد. در ضیافت مرگبار پنالتی ها. دیشب خودمو آماده کرده بودم که با تمام وجود داد بزنم ما قهرمانیم ولی .... . انتظار چندینو چند ساله من به پایان نرسید اونم در حالی که تقریباً مطمئن بودم این انتظار لعنتی داره به پایان می رسه. واقعاً حق چلسی بود که قهرمان بشه و همه دیدن که استحقاقشو داشت. فرزندان خوزه عزیز دیشب هر کاری که خواستن کردن ولی نتونستن به خواسته همیشگی شون برسن. گریه های جی تی و لمپس و بالاک زیر باران مسکو واقعاً دل می سوزوند. خیلی سخته کاپیتان تیم باشی و قراره تو جام رو بالا ببری ولی خودت خودت رو از این کار محروم کنی. لعنت بر زمین لوژنیکی. دیشب غمگین ترین فرد دنیا جان تری بود و هیچ طور هم نمی تونست اینو پنهون کنه و هر کی رو که می دید گریه هاش شروع می شد. وقتی که بازیکنای چلسی برای گرفتن مدال نقره رفتن بالا حس کردم که این صحنه رو دیدم ولی یه کمی با این بار فرق داشت. جام حذفی پارسال که دروگبا در آخرین لحظات گل زد. اون بار هم تری و لمپارد پشت سر هم بودن و رفتن بالا و این بار هم پشت سر هم رفتن بالا ولی اون کجا و این کجا. بعد از بازی کلی اس ام اس برام اومد که خیلی هاش واسه دلداری بود و بعضی هاش هم خورد کننده و این در حالی بود که این اس ام اسا می تونست خوشحالی کامل را به دنبال داشته باشه ولی نشد. دیشب پنالتی آخر که آنلکا نزد اصلاً باورم نمی شد. انگار یه لحظه همه دنیا عوض شد. مبهوت داشتم به تلوزیون نگاه می کردم و شادی منچستری هایی که تو سالن تلوزیون بودن رو اصلاً متوجه نمی شدم. من که تا قبلش سر از پا نمی شناختم پیرهن چلسی رو رو سرم انداختم و دلم می خواست داد بزنم که چرا ؟ اهدای جام که شروع شد همین طور خیره شده بودم به تلوزیون و داشتم می دیدم که جام رو دارن به یکی دیگه می دن. جامی که قرار بود به جی تی بدن. همه چی که تموم شد رفتم بیرون و شهروز گوش دادم تا یه کم آروم شم ولی باز هم باور کردنش سخت بود خیلی هم سخت بود. فکر کنم از این به بعد منفورترین واژه نزد هواداران چلسی واژه پنالتی باشه چون تا حالا چلسی سه بار تو پنالتی باخته. ولی خب باز هم باید انتظار کشید تا سال دیگه چون تو این مدت انتظار کشیدن رو خوب فهمیدم.

اگه ناراحتتون کردم معذرت می خوام.

به قول سعید شهروز عزیز:

دلم گرفته آسمون نمی تونم گریه کنم شکنجه می شم از خودم نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها رو سینه من اومده آه داره باورم میشه خنده به ما نیومده خنده به ما نیومده

فیلم سینمایی دریای درون

longshot — Sat, 10 May 2008 16:46:18 GMT

شناسنامه فیلم

نام فیلم: دریای درون --- The Sea Inside \ Mar Adentro

نویسنده: الخاندرو آمنابار، ماتئو گیل --- Alejandro Amenabar – Mateo Gil

کارگردان و موسیقی: الخاندرو آمنابار --- Alejandro Amenabar

تهیه کننده: فرناندو بواریا، الخاندرو آمنابار --- Alejandro Amenabar - Fernando Bovaria

بازیگران: خاویر باردم ( رامون ) --- Javier Bardem

بلن رودا ( خولیا ) --- Belen Rueda

لولا دوناس ( رزا ) ---Lola Duenas

مابل ریورا ( مانوئلا ) --- Mabel Rivera

کلارا سگورا ( جنی ) --- Clara Segura

سلسو بوگالو ( خوزه ) --- Celso Bugallo

تامار نوواس ( ژاوی ) --- Tamar Novas

خوان دالمائو ( خواکین ) --- Joan Dalmau

ژانر: درام - فلسفی

محصول مشترک اسپانیا و فرانسه 2004

جوایز: برنده اسکار بهترین فیلم خارجی 2005

برنده گلدن گلاب بهترین فیلم خارجی 2004

عوامل فیلم

الخاندرو آمنابار کارگردان دریای درون متولد 31 مارس 1972 در سانتیاگو پایتخت کشور شیلی است. مادرش اسپانیایی و پدرش اهل شیلی است. هنگامی که یک ساله بوده از سانتیاگو به مادرید نقل مکان می کنند و در مادرید ساکن می شوند. تحصیلاتش را در مادرید می گذراند. اولین فیلمش را در 19 سالگی می سازد که خود نویسنده، کارگردان و تهیه کننده اش بوده. اولین فیلم انگلیسی زبانش "دیگران" است.

وی تاکنون کارگردانی 6 فیلم را به عهده داشته که معروفترین آنها "دیگران/The Others" ( با بازی زیبای نیکول کیدمن ) و "دریای درون/The Sea Inside" ( با بازی خاویر باردم ) است.

وی همچنین اسکار بهترین فیلم خارجی 2005 و گلدن گلاب بهترین فیلم خارجی 2004 به خاطر فیلم دریای درون را در کارنامه دارد.

خاویر انگل انسیناس باردم متولد 1 مارس 1969در جزایر قناری اسپانیا می باشد. او جوانترین عضو یک خانواده کاملاً هنرمند است که فیلمسازی را از اولین روزهای سینمای اسپانیا آغاز کرده اند. مادرش پیلار باردم، خواهرش مونیکا، برادرش کارلوس، پدربزرگش رافائل بازیگر سینما هستند. اولین فیلمش را در سال 1974 بازی کرد که یک سریال تلویزیونی بود. تا کنون در 40 فیلم ایفای نقش کرده است. رانندگی بلد نیست. راگبی خوب بازی می کند و علاقه اش هم نقاشی است. دوستی خوبی هم با پنه لوپه کروز دارد. جوایز بسیار زیادی در کارنامه خود دارد که می توان موارد زیر را نام برد.

اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای "جایی برای پیرمردها نیست/No Country For Old Men"

گلدن گلاب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای "جایی برای پیرمردها نیست/No Country For Old Men"

جایزه فیلم اروپا نقش اول مرد برای "دریای درون/The Sea Inside"

سایر عوامل فیلم زیاد مشهور نیستند

مختصری از فیلم

فیلم با صدای جنی که در حال خواندن قسمتی از کتاب رامون است شروع می شود. به همراه لحظاتی از جوانی رامون که برای آخرین بار به سمت در یا م رود. رامون به همراه برادر بزرگترش، زن برادر، برادرزاده و پدرش در خانه برادرش زندگی می کند که تمامی اعضای خانواده به جز برادرش از بودن او در خانه راضی هستند. مانوئلا (زن برادر) او را تر و خشک می کند. جنی که از دوستان اوست به او سر می زند و رابطه صمیمی با او دارد تا جایی که حتی تا لحظه ورود به بیمارستان با او صحبت می کند و به فکرش است. خولیا زن میانسالی است که وکالت رامون را به عهده می گیرد. در این میان پای زنی به میان می آید که در یک کارخانه کار می کند و بعضی مواقع هم در رادیو (رزا). رزا ازدواج کرده و 2 پسر دارد ولی شوهرش او را ترک کرده و از این رو او از زندگی ناامید شده. او فیلمی از رامون می بیند که در آن رامون از مردم می خواهد که به زندگی امیدوار باشند و این حرف باعث می شود که آن زن به زندگی برگردد. رزا تصمیم می گیرد تا به رامون کمک کند تا او به زندگی برگردد و زندگی اش را ادامه دهد. رامون 30 سال است که در تختخواب خوابیده و قادر به انجام هیچ کاری نیست که این هنگامی که خولیا بیهوش می شود کاملاً محسوس است. رامون می خواهد که هر چه زودتر از این زندگی راحت شود. فیلم عادی پیش می رود تا اینکه بیماری خولیا اوج می گیرد و احتمال دارد که او پاهایش را از دست بدهد. خولیا فکر می کند شاید او نیز به سرنوشت رامون دچار شود و مجبور شود همیشه بدون پا زندگی کند و به همین خاطر فکر خودکشی به ذهنش می رسد ولی همان طور که نوشته های رامون در رزا اثر گذاشته بود خولیا را هم متأثر کرده و او را به زندگی امیدوار می کند. خولیا با تلاشهایش موفق می شود کتاب رامون را چاپ و منتشر کند. در این بین کوشش افراد دیگر برای منصرف کردن رامون هم به نتیجه نمی رسد حتی پدر روحانی که خود نیز قطع نخاع است نمی تواند او را منصرف کند. در طول فیلم چندین بار با فلش بکهایی آن حادثه یاد آور می شود. رامون تصمیم می گیرد که خود به دادگاه برود تا بلکه دادگاه زودتر حکم نهایی را صادر کند ولی دادگاه به او اجازه صحبت کردن نمی دهد. رزا به رامون قول می دهد که کمکش کند پس رامون خانه برادرش را ترک می کند (این لحظات اوج وابسته بودن سایر افراد خانواده به رامون است) تا با رزا ازدواج کند و در نهایت به خواسته همیشگی اش که مرگ است می رسد آن هم با نوشیدن ماده ای سمی در مقابل دوربین. خولیا هم به بیماری کوری و فراموشی دچار می شود.

نکات فنی فیلم

بازی خاویر باردم عالی بود. واقعاً جز این چیزی نمی توان گفت. شما خود را در حالی تصور کنید که باید روی یک تخت دراز بکشید و احساسات و حرکات و رفتار و کل شخصیتتان را فقط با حرف زدن و تغییردر چهره و بازی با صورت بیان کنید، آن وقت می فهمید که چقدر سخت است و خاویر باردم چه استادانه از عهده این نقش را ایفا کرده است. در واقع او فقط صحبت می کند و با این صحبت کردنش کل فیلم را پیش می برد. خندیدن، اخم کردن، بالا و پایین بردن ابروها، کم و زیاد باز کردن لبها و خلاصه تمام این اعمال را او استادانه اجرا می کند.به عنوان مثال می توانیم لحظه جان دادن را ذکر کنیم که خیلی زیبا است. بدون هیچ کدام از اعضای بدن و فقط با صورت. البته در این راستا گریم عالی او بسیار کمکش می کند طوری که به نظر می رسد واقعاً حدود 50 سال دارد و جوان بودنش اصلاً به چشم نمی آید.

موسیقی فیلم بسیار زیباست. موسیقی سنتی اسپانیا که در بعضی از لحظات فیلم غوغا می کند و کاملاً با فضای فیلم هم خوانی دارد و بیننده را غرق در فیلم می کند.

زیباترین قسمت فیلم سکانس پرواز رامون است که به نظر من شاهکار است و یک کلاس کامل فیلمبرداری. جالب اینجاست که حرکت دوربین دقیقاً ملنند یک پرواز عادی است و اگر قرار باشد کسی با وسیله ای مثل کایت پرواز کند، همین طوری پرواز می کند، با همین افت و خیز و همین حرکتها.

درباره فیلم

دریای درون بر اساس داستان واقعی از زندگی "رامون سمپدرو" دریانورد و نویسنده اسپانیایی شکل گرفته است. رامون در جوانی و در هنگام شنا بر اثر سانحه ای قطع نخاع شده و از آن هنگام تا زمان مرگش روی یک تختخواب زندگی می کرده است. او فقط قادر است که سرش را تکان دهد وحرف بزند و بقیه اعضای بدنش فلج است. رامون برای رهایی از این زندگی عذاب آور و محنت بار از دادگاه درخواست کرده تا به او اجازه خودکشی بدهند ولی دادگاه این کار را مخالف دین و مذهب و قانون می داند و با او مخالفت می کند که این مخالفت حتی در تلویزیون هم صورت می گیرد. دادگاه این کار او را بر خلاف مذهب دانسته و معتقد است که زندگی حق هر آدمی است و ارزش زیادی دارد و او نباید اینچنین زندگی را بی ارزش جلوه دهد اما رامون معتقد است که به زندگی در دنیای دیگر ایمان دارد و با مرگ به دنیای دیگر می رود. دنیایی که در آن همه چیز امکان دارد حتی پرواز.

دریای درون فیلمی سنگین و فلسفی است و آمنابار در فیلمش خودکشی را در بعضی موارد موجه جلوه می دهد و از آن دفاع می کند و آن را حق کسانی می داند که در دنیا با ناتوانی جسمی روبرو هستند و در عمل زندگی برای آنها یک جور عذاب کشیدن است. جالب اینجاست که رامون خود به دنبال خودکشی است ولی همه را به امید در زندگی فرا می خواند و صحبتهایش در همه اثر گذاشته و آنها را به زندگی امیدوار می کند.

دریای درون دومین فیلم آمنابار ( بعد از دیگران ) است که درباره مرگ و دنیای پس از مرگ است. در دیگران هم دیدیم که ارواح وجود داشتند و انسانهای زنده وجود نداشتند. گویا آمنابار به زندگی پس از مرگ بیشتر علاقه دارد تا به زندگی قبل از مرگ.

البته این مطالب برداشت من از این فیلم بود با توجه به اینکه من نسخه دوبله شده آن را دیدم.

جملات زیبای فیلم

برای دوست داشتن و عشق ورزی نیازی به دلیل نیست.
زندگی یک حق است نه یک اجبار
تا زمان هست پرواز را بیاموز تا در بیکران ابدیت حیران نگردی.
دریا را با تمام وجود نگاه کن. خود را در آن غرق کن تا درک کنی مکانی را که خانه ابدی تو خواهد بود. من همان گونه که ایمان دارم فرشته مرگ را با آغوش باز می پذیرم و مثل گلی که عطر در فضا می افشاند روحم را تسلیمش می کنم. دریای درون

موسیقی پایانی فیلم دریای درون برای دانلود : دانلود

و این هم تصاویری از فیلم و عوامل فیلم. برای دیدن عکسها در اندازه مناسب ابتدا آنها را ذخیره نمایید.

عقاب آسیا

longshot — Sat, 26 Apr 2008 11:42:18 GMT

سلام. این پست ربطی به سینما نداره ولی خب همه چیز که نباید به هم ربط داشته باشه.

چند روز پیش از ویدئو کلوپ فیلمVHS بازی ایران آمریکا رو گرفتم و نگاه کردم. با دیدنش تمام خاطرات اون زمان یادم اومد. من خودم دروازه بان هستم و الگو و عشقم در دروازه بانی احمدرضا عابدزاده است یا بهتر بگم همون عقاب آسیا. در واقع این فیلمو فقط به خاطر دیدن اون گرفتم. بعد از دیدن فیلم تصمیم گرفتم که یه چیزایی از بازی و یه سری مطالب دیگه بنویسم.

عابدزاده به عنوان کاپیتان تنها بازی که ایران تو جام جهانی بردهمراسم اولیه رو انجام داد. با اون لباسی که تا حالا نپوشیده بود و اتفاقاً خیلی هم بهش می اومد. نیمه اول اتفاق خاصی نداشت تا رسیدیم به گل ایران. تو لحظه به ثمر رسیدن گل احمدرضا با چنان شوری دستاشو به سمت خدا برده بود و داد می زد که انگار تمام وجودش به سمت خداست.

نیمه دوم احمدرضا تا اونجا که می تونست وقت تلف می کرد. توپها رو تا اونجا که می شد با دست نمی گرفت. با پا استپ می کرد تا بازیکنان آمریکا نزدیکش بشن. کاری که خیلی وقته دیگه تو تیم ملی ندیدیم. یه چیز دیگه هم این بود که ضربات کاشته احمدرضا دقیقاً روی سر دایی فرود می اومد که این دقت بین هافبکها هم کمه.

رسیدیم به یه صحنه خیلی خاطره انگیز. عابدزاده یه تک به تک رو گرفت. توپی رو که از یه متری اون شوت زدن اون هم از تو محوطه شش قدم. چه جوری بگم با جون و دل به سمت توپ رفت و نذاشت که توپ گل بشه. البته اینو هم بگم که اون save بهترین save اون روز مسابقات شناخته شد ولی خیلی ها اینو نفهمیدن. گل دوم زده شد و باز احمدرضا دستاش به سمت آسمون بود. این دو تا صحنه رو خیلی به یاد داریم. بازی تمام شد و ایران تنها پیروزی اش رو تو جام جهانی جشن گرفت. اگه یادتون باشه تنها کسی که پرچم ایران روحین خوشحالی در دست داشت احمدرضا بود که با اون دستکش های مخصوصش اونا رو در دست گرفته بود.

من هر وقت در موردعابدزاده مطلبی می خونم ناخودآگاه اشک تو چشام جمع می شه چه برسد به اینکه بازی اون رو ببینم. بازی که تموم شد یکباره یاد بقیه چیزا افتادم. یاد بازی با ژاپن که احمدرضا داشت تو زمین بازی جون می داد. به تیرک خورد، توپ به شکمش خورد و دچار نفس تنگی شد ولی باز استقامت کرد. یاد ملبورن افتادم که اوج عابدزاده بود. نمی دونم از ملبورن چی بگم. از پشتک هاش ،از شوخی هاش با پیروانی که روحیه اش حفظ بشه، از کمک به استرالیایی ها برای تعمیر تور دروازه، از اون توپی که یه دستی گرفت و 4 تا بازیکن حریف به جای توپ رفتن تو گل ،از اون 8 دقیقه که برای ما 80 دقیقه بود و عابدزاده هر چی که خواست تو اون 8 دقیقه به دست آورد طوری که خداداد گفته بود عابدزاده حماسه ساز ملبورن بود نه من و اینکه عابدزاده باز هم پرچم در دست داشت.

بر می گردم به تهران خودمون. تنها شکست ناپذیر داربی پایتخت می خواست از فوتبال خداحافظی کنه. بایرن بزرگ با تمام بزرگانش برای خداحافظی باشکوه او به تهران آمد. چند دقیقه بازی و بعد هم تمام. احمدرضای فوتبال ایران، عقاب آسیا از فوتبال کنار رفت. با خداحافظی بایرنی ها. اولی کان بزرگ، بهترین بازیکن جام جهانی 2002 نیمی از زمین را دوید تا آخرین کسی باشد که او را در آغوش می گیرد و از او خداحافظی می کند. تو اون لحظه که اون دو تا کنار هم بودن یه چیز خیلی ناراحتم می کرد. هردو با تجربه بودن، هر دو بزرگ بودن، هر دو کاپیتان بودن و هردو بهترین ولی چرا؟ چرا اولی کان هنوز بازی می کرد ولی احمدرضای ما باید کنار می رفت؟ مگر از دروازه بانان کنونی چیزی کم داشت؟ نداشت ولی او را کنار گذاشتند چون او محبوب بود و از او و از محبوبیت او می ترسیدند.

او از فوتبال کنار رفت ولی برای ما او بهترین است. او عقاب آسیاست، او کسی است که ایران را یک تنه قهرمان پکن کرد با سه پنالتی که مهار کرد. او همچنان پادشاه چارچوب فلزی مستطیل سبز ایران است چون کسی به او نمی رسد.

عکس های عابدزاده تو بازی ایران و آمریکا

قسمت اول قسمت دوم

قسمت سوم قسمت چهارم

فیلم سینمایی شب های روشن

longshot — Wed, 09 Apr 2008 11:42:18 GMT

تو این پست قصد دارم مقداری در مورد فیلم شب های روشن بنویسم

کارگردان : فرزاد موتمن

بازیگران : مهدی احمدی و هانیه توسلی

نویسنده : سعید عقیقی

نام فیلم از کتاب " شب های روشن " اثر داستایوفسکی گرفته شده که اتفاقاً کتاب " ابله " این نویسنده هم در بین کتابهای استاد موجود می باشد.

به قول یکی از دوستانم فیلم چیز خاصی نداره، نه فیلمبرداری خاصی، نه تدوین خاصی و نه چیز دیگر ولی آن قدر جذاب و گیرا است که حتی یک لحظه هم نمی شه ازش جدا شد.

شب های روشن فیلمی است سرشار از دیالوگ که تقریباً 90% فیلم را همین دیالوگ ها تشکیل می دهند. چنین فیلمی قطعاً باید نویسنده خوبی داشته باشد. رویا گریم آنچنانی نداردیا بهتر است بگوییم اصلاً گریم ندارد، لباس هایی بسیار ساده و به دور از تجمل و مد امروزی می پوشد و این سادگی باعث شده که واقعاً حس کنیم او یک سال منتظر کسی مانده، چون هر گونه گریم زیادی این حس را تا حدی از میان می برد.

قسمت زیادی از فیلم فقط صدای دو بازیگر شنیده می شود بدون آنکه آن دو صحبت کنند. یه جورایی فکر می کنیم که آنها حرفهایی که توی دلشان زده می شود را می شنوند چون حرکات و رفتارشان و همچنین نوع نگاه و فرم صورتشان این را بیان می کند و این تطبیق صدا و رفتار انها ( در واقع صدایی که فقط ما می شنویم و خودشان حرفی نمی زنند ) بر زیبایی کار آفزوده و سکانس های خیلی زیبایی را خلق کرده است. بعضی صحبتهای دو طرفه هم بدون تصویر شخص دوم و فقط با صدای اوست که این کار از تعویض مدام تصاویر جلوگیری می کند که هم این روش و هم روش قبلی نوعی ابداع است که اتفاقاً در این فیلم خوب جواب داده است. نکته جالب دیگر اینکه هیچ تغییری در صورت بازیگران هنگام بازی دیده نمی شود. نه خنده، نه اخم ، نه عصبانیت و .... و دو بازیگر در حالتی کاملاً عادی فقط دیالوگ می گویند به دور از هر گونه احساس و کاملاً سرد و بی روح و این به زیبایی فیلم کمک دو چندانی کرده. در واقع هر گونه احساساتی شدن در حین بازی، فیلم را از ریتم خود خارج می کرد. حتی رابطه استاد با صمیمی ترین دوستش هم سرد و بی روح است. در چنین شرایطی به نظر من انتخاب مهدی احمدی کاملاً به جا است. چون این کاراکتر به صدایی با تن بالا و گیرایی زیاد احتیاج داشت که صدای مهدی احمدی این خصوصیت را داراست.

موسیقی فیلم تشکیل شده از چند ساز ویولن که در حالت کلی از ویولن سل استفاده شده است و فقط در لحظات خاص ویولن جایگزین ویولن سل می شود.

قصه فیلم به سه قسمت تقسیم می شود که نقطه جدا کننده این قصه همان آشنایی استاد با رویا می باشد که تفاوت های زیادی در شیوه زندگی استاد، قبل و بعد از این آشنایی دیده می شود.

قبل از آشنایی : روی تخته سیاه فقط تاریخ مرگ و تولد و یک سری شهر و از این قبیل چیزهاست و به قول خودش فقط حرف؛ استاد بسیار خیالباف است و رویای؛ ریتم زندگی او کند است؛ نگاهش به ساختمانها و خانه های قدیمی است و فقط با آنها حرف می زند؛ حتی از عابران پیاده هم غافل است. دیوارهای خانه پر از عکس های نویسندگان است؛ اتاقش پر از کتاب است، و حتی روی دیوارهای اتاق هم عکس نویسنده نصب شده است و تقریباً هیچ چیز زنده ای در خانه او یافت نمی شود.

از آشنایی تا شب سوم : تو این مدت اصلاً نمی توان فهمید که توی دلش چه می گذرد. یه وقت هایی دختر را تشویق می کند که هنوز چند شب دیگه مانده و جایی دیگر می گوید که هر شب رفتن فایده ای ندارد. شاید سخت ترین لحظه برای استاد زمانی است که فکر می کند واقعاً امیر آمده است. آنجاست که آب دهانش را به سختی فرو می برد ولی باز هم چیزی به روی خودش نمی آورد. یه جاهایی سعی می کنه با کنایه چیزی را رو کند ولی منتظر می ماند تا 4 شب تمام شود تا بعداً پیش خودش احساس گناه نکند که دختر را از کسی که دوستش داشته جدا کرده. جایی که قرار می شود تا هر دو حس کنند که با کسی هستند که دوست داشتند باشند واقعاً استاد بدون هیچ رودربایستی تمام رازهای دلش را به او می گوید و تمام کارهایی را که دوست داشته انجام می دهد. رستوران می روند، سینما می روند و " لیلا " ی مهرجویی می بینند و ... . تو این چند شب انتظار همواره در لحظات خاصی صدایی شبیه ضربان قلب به گوش می رسد که خیلی بر اضطراب می افزاید و در نهایت صدای فرود یا اوج هواپیمایی که نشان از نیامدن امیر دارد و بی نتیجه بودن انتظار.

پس از شب سوم : از اینجا به بعد دیگر می فهمیم که استاد واقعاً عاشق رویا شده. همه چیز تغییر می کند. زندگی ریتم تندی به خودش گرفته و دیگر کند پیش نمی رود. خیالبافی ها تبدیل به واقع بینی شده و این یعنی امیدواری و زندگی و همان رئالیسم. دیگر به خانه ها و خرابه ها توجه نمی کند و حتی موسیقی هم تند تر می شود و ویولن جای ویولن سل را می گیرد و گویا زندگی او از این رو به اون رو شده و همه چیز خوب پیش می رود ولی پایان فیلم واقعاً رنج آور است که البته استاد با آن هم کنار می آید. البته منظور نویسنده این بوده که در نهایت این دو به هم می رسند ولی نه جسمی بلکه روحی طوری که خود استاد می گوید که این ۴ روز خوشبختی به اندازه ۱۰ سال برای من ارزش داشت.

در نهایت اینکه به همه پیشنهاد می کنم که این فیلم را ببینند.

برای دیدن عکس هایی از فیلم می توانید روی ادامه مطلب کلیک کنید

فیلم سینمایی هشتمین روز

longshot — Tue, 19 Feb 2008 15:42:18 GMT

سلام خدمت همه

تصمیم گرفتم که از این به بعد در مورد فیلمهایی که تو دانشگاه پخش می شه یه چیزایی بنویسم و در آخر هم یه نظرسنجی تا مشخص بشه فیلم چه طور بوده. برای اولین کار هم از هشتمین روز شروع می کنم.

هشتمین روز اولین کار سینمایی بهروز فرجی است و در میان عوامل تولید نیز تنها شخص نامی یدالله نجفی است که به عنوان صدابردار در این فیلم فعالیت کرده. یدالله نجفی صدابرداری فیلم خون بازی ساخته رخشان بنی اعتماد را بر عهده داشته که در جشنواره بیست و پنجم نامزد دریافت سیمرغ شد.

سرمایه گذار فیلم شرکت جهانگردی کیش است پس طبعاً هیچ چیز بدی مثل توی فیلم دیده نمی شه و انتظار یه فیلم تبلیغاتی رو می کشیم.

طبق معمول فیلم های قدیمی که یک خواننده توش بازی می کنه باید انتظار یه فیلم موزیکال داشت که توش آهنگ هایی پخش می شه که همین طور هم بود.

ایرج نوذری هم نقشی داشت که با پول و زور و ... سعی در به دست آوردن کسی و یا اموال او را دارد و در آخر هم او را از دست می دهد مانند آکواریوم و مسافری از هند.

بازیگران فیلم خیلی سرد و بی روح بازی کردند خصوصاً بازیگر زن که در مقابل بهترین هدایای همسرش بدون هیچ هیجانی فقط از آون یه تشکر خشک و خالی می کنه. تنها نکته مثبت فیلم اینه که با تمام اماکن دیدنی جزیره کیش آشنا می شویم.

روابط یک زوج که این قدر به هم علاقه دارند نباید با یه اتفاق ساده که همان دیر آمدن مرد به خانه است و آن هم در اولین روز این طور تیره بشه. انگار واقعاً این دوتا خیلی کم به هم اعتماد دارندو خیلی زود به هم شک می کنند. از مردی که این جور زنش را دوست دارد و برای او از لحاظ مالی زندگی خوبی مهیا کرده بعید بود که با پی بردن به یک رابطه ساده او را بکشد.

نکته قابل ذکر این بود که در این بحبوحه ممیزی و ندادن مجوز پخش چه طور لباس و آرایشهای بازیگر زن ( چون فراتر از گریم بود گفتم آرایش ) با مشکلی مواجه نشده است.

خلاصه اینکه تنها نکته مثبت فیلم آشنایی با جاذبه های گردشگری جزیره کیش بود و اینکه یه کم از آهنگهای امیر تاجیک را شنیدیم و دیگه فیلم چیز مثبتی نداشت.

چند تا از صحنه هایی که گاف بزرگی بود و من متوجه شدم :

صحنه خیلی غیر واقعی دریا

خوابی که زن می دید اصلاً اینجور واکنشی نداشت

امیر تاجیک اول میگه من اینجا غریبم و بعد میگه من اینجا رو خوب می شناسم

ما که نفهمیدیم تیرها به کجای اون دو نفر خورد.