خسرو شکیبایی بازیگر تئاتر و سینما دار فانی را وداع گفت.     

حدود ساعت 12 ظهر بود که این خبر را در زیرنویس شبکه خبر دیدم. خبری که چندین کلمه بیش نبود ولی دنیا را روی سرم خراب کرد. یک لحظه آب توی گلویم خشک شد. نمی دانستم چه کار کنم. باور کردنی نبود. مگر می شود ؟ مگر می شود باور کرد که آقای هامون سینمای ایران، عمو خسرو عزیزمان دیگر در بین ما نباشد. او که سالها با خانه سبزش زندگی کردیم و با عشق روزی روزگاری اش را تماشا. زین پس چه کنیم. مگر فیلم هایش که همان دردانه هایش بودند را می شود بی او نظاره کرد. مگر می شود لبخندهایش که هیچ گاه از لبهایش دور نمی شد را فراموش کرد. سخت است، به خدا سخت است که ببینیم ما هستیم ولی او نیست. او که یکی از ستاره های آسمانمان بود و حال باید به خودمان بقبولانیم که خاموش شده و دیگر نوری ندارد. به همین سادگی خسرو شکیبایی نازنین از بین ما رفت. او که با خط قرمز به دلهای ما آمد و حیران از دل های ما رفت.  

خدایا به چشمهایمان اجازه ده تا برایش بگریند، به اشکهایمان تا برایش ببارند، به قلبهایمان تا برایش بسوزند و به خودمان صبر ده تا داغش را تحمل کنیم.    

خدایا به خاطر لحظات شاد و عزیزی که برای ما آفرید او را غریق رحمت خودت کن و به خاطر عشقی که در وجودش بود و آن را به همه ارزانی می داشت او را در بهشت خود جای ده.      

یکی از آخرین حرفهایش: خوشحالم که دلم هنوز دل دل کردن یادش نرفته. الهی شکر      

آه عمو خسرو، عزیز دلمان، بدرود.