درد دل

سلام

امروز یکی از بدترین روزهای عمرمه در حالی که می تونست یکی از بهترینها باشه. خودمو آماده کرده بودم که یه پست توپ بذارم ولی حالا 5 تا خط هم نمی تونم بنویسم آخه چلسی تیم محبوبم قهرمان نشد. به همین سادگی که همه دیدن. در یک قدمی جام اونو از دست داد. در ضیافت مرگبار پنالتی ها. دیشب خودمو آماده کرده بودم که با تمام وجود داد بزنم ما قهرمانیم ولی .... . انتظار چندینو چند ساله من به پایان نرسید اونم در حالی که تقریباً مطمئن بودم این انتظار لعنتی داره به پایان می رسه. واقعاً حق چلسی بود که قهرمان بشه و همه دیدن که استحقاقشو داشت. فرزندان خوزه عزیز دیشب هر کاری که خواستن کردن ولی نتونستن به خواسته همیشگی شون برسن. گریه های جی تی و لمپس و بالاک زیر باران مسکو واقعاً دل می سوزوند. خیلی سخته کاپیتان تیم باشی و قراره تو جام رو بالا ببری ولی خودت خودت رو از این کار محروم کنی. لعنت بر زمین لوژنیکی. دیشب غمگین ترین فرد دنیا جان تری بود و هیچ طور هم نمی تونست اینو پنهون کنه و هر کی رو که می دید گریه هاش شروع می شد. وقتی که بازیکنای چلسی برای گرفتن مدال نقره رفتن بالا حس کردم که این صحنه رو دیدم ولی یه کمی با این بار فرق داشت. جام حذفی پارسال که دروگبا در آخرین لحظات گل زد. اون بار هم تری و لمپارد پشت سر هم بودن و رفتن بالا و این بار هم پشت سر هم رفتن بالا ولی اون کجا و این کجا. بعد از بازی کلی اس ام اس برام اومد که خیلی هاش واسه دلداری بود و بعضی هاش هم خورد کننده و این در حالی بود که این اس ام اسا می تونست خوشحالی کامل را به دنبال داشته باشه ولی نشد. دیشب پنالتی آخر که آنلکا نزد اصلاً باورم نمی شد. انگار یه لحظه همه دنیا عوض شد. مبهوت داشتم به تلوزیون نگاه می کردم و شادی منچستری هایی که تو سالن تلوزیون بودن رو اصلاً متوجه نمی شدم. من که تا قبلش سر از پا نمی شناختم پیرهن چلسی رو رو سرم انداختم و دلم می خواست داد بزنم که چرا ؟ اهدای جام که شروع شد همین طور خیره شده بودم به تلوزیون و داشتم می دیدم که جام رو دارن به یکی دیگه می دن. جامی که قرار بود به جی تی بدن. همه چی که تموم شد رفتم بیرون و شهروز گوش دادم تا یه کم آروم شم ولی باز هم باور کردنش سخت بود خیلی هم سخت بود. فکر کنم از این به بعد منفورترین واژه نزد هواداران چلسی واژه پنالتی باشه چون تا حالا چلسی سه بار تو پنالتی باخته. ولی خب باز هم باید انتظار کشید تا سال دیگه چون تو این مدت انتظار کشیدن رو خوب فهمیدم.

اگه ناراحتتون کردم معذرت می خوام.

به قول سعید شهروز عزیز:

دلم گرفته آسمون نمی تونم گریه کنم      شکنجه می شم از خودم نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها رو سینه من اومده     آه داره باورم میشه خنده به ما نیومده خنده به ما نیومده